Monday, May 21, 2018

Хичээл N1245667

Амьдралд суралцах ёстой зүйлсийн нэг бол болохгүй, бүтэхгүй юмыг тавьж явуулж сурах чанар ажээ. Олон зүйлсээс чөлөөлөгдсөн мэдрэмж... Өөрөө өөртөө өгсөн бүх амлалтуудаа би биелүүлэх албагүй, бас тэгээд ч ер нь зарим нэг болохгүй бүтэхгүй зүйлийн төлөө зүрх ба тархиа чилээгээд ч яах вэ дээ...
Үл анзаарагдам өчүүхэн жижигхэн зүйлс л өдрийн эцэст хамгийн их хамаатай байдаг юм шиг ээ


Tuesday, April 10, 2018


Эрт урьд биш энэ манай цагт хүрэн улаан өнгөтэй, хөөрүү бяцхан зүрх харсан зүгтээ харайн, тааралдсан бүхэндээ дурлан, айж эмээх зүйлгүй амьдран суудаг байж гэнэ. Тэрээр салж хагацашгүй холбогдсон өмхий санаат өрөвгөр тархи найзтай юмсанжээ. Цусан улаан зүрх найз нь хатуу ягаан тархиас үлэмж хүчтэй тул явах газар бүртээ чирэн давхиж элдэв янзын дурсамжуудыг түүнд ачдаг байж. Гэтэл нэгэн өдөр дарвагар зангаасаа болж өнөөх зүрх өөр нэгэн зүрхэнд ухаангүй дурлан хайрлаж амь амьдралаа зориулахаар шийдэж гэнэ. Азаар өөр нэгэн зүрх нь өнөө муу дарвагарт (одоогоос 4н жилийн өмнө) хутга зоон сийчээд усанд хийсэн чулуу шиг алга болов. Шархадсан зүрх ухаан балартан, муруй хазгай гишгэж яваад бүдэрч унан нулимсан шалбааг үүсгэхийг тархи найз нь хараад шидэт дохиур (Харри Поттер дээр гардаг шиг) гаргаж ирэн шалбаагийг нь мөс болон хувирган өнөөх зүрхийг бүрхүүлдчиж гэнэ. Тэр цагаас хойш ачиж явсан дурсамжнууддаа өмхийрсөн Тархи найз нь эрх мэдлийг гартаа аван мөсөөр бүрхэгдсэн зүрхийг чирэн явах болжээ. Өөр зүрхнүүд гүйж ирэн мөсийг нь хайлуулахийг оролдох боловч өөрсдөө хүйтэн мөсөнд хайрагдан явдаг байж гэнэ. Тархи: "Вахахахахаха" гэж инээнэ. Гэтэл нэг сэтгэл булаам зүрх гарч ирэн (одоогоос хэдхээн сарын өмнө) түүний мөсийг юу ч үгүй хайлуулахын даваан дээр өмхий санаат тархи хараад эрх мэдлээ алдахаас айж тэвдэн хөлдүү мөс рүү: "Муу банди минь алийййшүү хурдан явиййй" гээд зүүгээр цоо хатган, "Одоо мөсөө хайлуулах юм бол дараа мөсийг чинь улам зузаатгаад олон зүүгээр шивээд хаячиййшүү нобшоо!" гэж хэлэн зүрхийг айлгаад аваад явчээ. Үнэндээ зүрхийг мөсөөр бүрхэх нь мумми болгон оршуулахтай ялгаагүйсэнж. Гэхдээ хэдэн жилийн дараа Канадад өнөөх зүрхний мөс нь хайлаад тархи найзтайгаа хөтлөлцөөд өөр нэг зүрх тархинд томоотойгоор дурлана гэдэгт итгэж байнаа гэсс. Үргэлжлэл бий... Нтр. Байхгүй ээ дуусаа. Ингээээ дуусаа баая. 

Wednesday, February 21, 2018

Бангкокоос

Блогтоо салхи оруулъя гэж зөндөө ярилцаж, би хэрэндээ л аяллын зуур юм тэмдэглэж явлаа. Өчигдөр онгоцноос хоцорсон тул өнөөдөр сэлгүүцэж, дэмий суунгаа тэмдэглэлээ гүйцээе гэтэл нэг л явдаггүй ээ.
Харин буудлынхаа ойролцоо жижигхэн кафед 2 цаг орчим сууж, кофе бутлах чимээг чихэвчээр явах хөгжимтэйгээ хааяадаа давхцуулан сонсч, хажуугийн ширээнд сууж, босох хүмүүсийг харж, дан шилэн бүхээг маягийн тасалгаанаас Бангкокийн нарийн гудамжны хөдөлгөөнийг харж суугаагаа тэмдэглэе гэж бодлоо.


Найм хэсэг тасралтгүй тэнэж, ямар нэг зүйлд дараачийн цэг рүү адгасаар явсан бна. Очоод тогтож сууж амжилгүй бууз, салатанд живнэ байх гэж бодож байтал ингээд хоцроод суугаа нь бараг зол ч юм уу, кк.. Замдаа унших гэж авсан сэтгүүлээ уншиж бна, бас плейлистээ эмхэлж бна. Эминем ахынхаа цомгийг бүтэн авахаас гадна Rhye-ийн шинэ цомог гарсан бна шдээ, найзуудаа! Сая сонслоо. Энэ дуу маш их таалагдлаа, бас видеоных нь энэ зураглал! Энэ гэрлийг яаж тохируулдаг болоо гэж төсөөлөхөөр л гаргууд санагдаад байх юм.
Хэд хоног хөдөө газар гэхүү дээ Чин Майд байж бгаад Бангкокт ирэхэд ёстой хэлэх үггүй болтлоо бухимдав, хэхэ. Нэг их хүнтэй, замбараагүй, хүмүүс нь хайш яаш хэцүү санагдаж байв. Амраад, учраа олоод ирсэн чинь таалагдах ч шиг бас өвөрмөц сонин вайбтай газар бна шүү. Ямартаа л улам сонирхол татаад тасалбараа хойшлуулах тухай хальтхан бодоод өнгөрч бсан юм. Тэгсэн ийм л юм боллоо ;р 
Шашинд сүсэгтэй, олон янзын сүм үзмэртэй хэрнээ нэг тийм ретро эрчимлэг, жижигхэн шавар байшингийн доод давхар хачин хиппи кафе хэрнээ яг өмнүүр нь түк түк болон мотоцикльд сундалсан хүмүүс зөрөлдөх нь энэ газрын "амьсгал" юм бна. Яг энэ утгаараа замбараагүй, бас уламжлал - орчин цаг зэрэгцэж оршдогоороо манай Улаанбаатартай төстэй ч юм шиг санагдах болов. :) 
Урлаг уран сайхан, хотын амьдрал ахуйд нь барууны нөлөө багагүй санагдлаа. Ер нь Чин Майд ч тэр музей үзэж бхад Британичууд ирэх үеэс л барууны хийцтэй анхны барилга баригдаж, сургууль, эмнэлэг гэхчлэн цэцэглэн хөгжжээ. Бас Франц, Британий колонид орохгүйн тулд өөрийн давтагдашгүй өвөрмөц соёлтой ахуйгаа таниулж, бие даан хөгжих чадамжтайгаа харуулж тухайн үедээ орчин цагийн соёлжих үйл явцыг үлэмж болгон тусгаар улс байхдаа аль алинд нь ашигтай гэдгийг харуулж чадсан гэж тэмдэглэсэн байналээ. Ингээд бодохоор хоёр том гүрэн, хүчтэй айдентитигийн дунд хавчигдсаар бид ер нь олон зүйлээс хоцорсон мэт санагдаад явчихсан шүү. 
Ямартай ч Чин Майгаас явах болоход л санаад эхэлсэн шүү. Лондонгоос явна гэж бодохоор л хэдээ сарын өмнөөс санаад бдаг тэр мэдрэмж, кк.. Тийм сайхан газар бналээ :) Аа харин, Бангкок бол "нээгээд" л баймаар сонирхолтой ертөнц бнаа. 

Monday, February 12, 2018

Шинэ хуучин



Үдийн 17 цаг 13 минут. Монголын цагаар одоо 00 цаг 13 минут бөгөөд цагийн зөрүү мэдээж гарч амжаагүй байгаа тул ахин хэдэн цаг сэрүүн байх үүднээс аяга хар кофе бэлдээд сууна. Гэрт уудаг чанадаг кофег бодвол эдний машинаас гарах кофе хамаагүй зөөлөн амтагдана. Танил хотын танил бүрхэг тэнгэр, чийглэг агаар угтахад ер гайхширал ч, сэтгэл хөдлөл ч мэдрэгдсэнгүй. Ийш ирэх нислэг 10 гаруй цаг үргэлжилсэн тул дуусгаж амжихгүй удсан Арьсан хүрэмтэй Мадоннаг уншиж суув. Номын үйл явдал Берлинд эхлэх бөгөөд, нэгэн хэвийн амьдралаар өдөр хоногийг өнгөрөөдөг турк залуу, амьдралаас юу хүсэж буйгаа мэдэхгүй, сэтгэл зүрхээ бусдаас нуудаг хэрнээ гаднаа инээд хөөртэй, нээлттэй зантай чехийн эрлийз бүсгүй хоёрын 'нөхөрлөл'-ийн тухай гарна. Анх уулзаж эхлэхдээ л бүсгүй залууд ямар ч хайр сэтгэл, дотно харилцаа хүсэхгүй байгаагаа хэлж, харин залуу ч түүнээс тийм зүйл огтхон хүлээхгүй гэдгээ амлан зүгээр л сайхан нөхөрлөнө гэж өөрсдийгөө хуурна. Залуу өөрийгөө тийм ч удаан барьж дийлсэнгүй, бүсгүйг анх хөрөг зурагнаас харахдаа л дурлаж орхисон тэрээр үнэндээ боломж бүрийг хүлээж, бүсгүйг сэтгэлийнхээ хаалгыг нээхийг л хүлээж түүний дэргэд байв. Эцэст нь тэд хайраа нууж дийлэлгүй хүлээн зөвшөөрч хамт байхаар шийдэх яг тэр мөчид хувь заяа гэгч ямар хэрцгий байж чадахаа харуулна. Залуу аргагүй шалтгаанаар Турк рүү буцах шаардлагатай болж, тэр 2 хол байхдаа захидлаар харьцаж байв. Тэнд залуугийн амьдрал амаргүй байсан ч бүсгүйг ирүүлж, хамтдаа аз жаргалтай амьдарна гэж төсөөлөн бэлдэж байсан боловч нэг л өдөр захианд нь хариу ирэхээ болино. Залуу маш олон янзаар юу болсон байж болох тухай бодож, бүсгүйд гомдон сэтгэлээр унаж, шархалсан зүрхээ тэрээр өөр хэнд ч нээхгүй олон жилийг барав. Үнэндээ бүсгүй залуугаас хүүхэдтэй болсноо ч хэлж амжилгүй төрөхийн эндэгдэлээр нас барсныг тэрээр арван жилийн дараа мөнөөх л амьдралын бидэнд илгээдэг шоглоомоор олж мэднэ. Бүх зүйл хэтэрхий оройтсон нь ойлгомжтой биз дээ. Үл ойлголцол гэж бидний өчүүхэн хайнга зангаас үүсэж, бидний төсөөлөн бодох чадвар хэтийдэхдээ бидэнд ямар чухал нандин зүйлийг үгүй хийж чаддагийн жишээ юм уу даа. Хүнийг хайрлана гэдэг өөрийгөө ч танин мэдэх гэж насаа бардаг хүмүүн бидэнд хэзээ ч бүрэн эзэмшиж чаддаггүй тийм чадвар бололтой. 
Өөрийгөө бүрэн таних гэдэг нь үнэндээ өөрөөсөө ямар ч ааш, ямар ч үйлдэл гарахад гайхширалгүй бүрэн хүлээн зөвшөөрч сурахуйг хэлэх юм шиг. Харин зөвхөн тэгж чадахуйд л бид бусдыг үнэхээр хайрлаж чадах байх. Буй байгаагаар нь, хардаж сэрдэлгүй, гомдож тунирхалгүй, зүгээр л хайрлах.

Wednesday, October 21, 2015

Зүрхээ гаргаад зүсэж хуваамаар Сэтгэлээ тэгээд сэрээдэж гаргамаар..,

Хүмүүс ярихдаа 25н наснаас эхлээд цаг хугацаа урсаад өгдөг гэсэн. Гэхдээ надад мэдрэгдсэнээр бол 16н наснаас эхлээд харвасан сум шиг өнгөрч байна,, 7, 7 хоногоор урсаад л…, Урсаж байгаа цаг хугацааг ялтай билээ дээ. Гэхдээ Seize the day! гэж Dead poets society гэдэг кинон дээр хэлсэн.
У-тай байсан хугацаа дэндүү тод, мартагдахааргүй өнгөрч дээ.., Хамт байсан өдөр бүр тодоос тод.., Анх танилцаад ганцхан сар болоод өөрийгөө дурлаад сэтгэл алдарчина гэж яаж санахав. 2014 оны 3сарын 28нд онгоцны буудал дээр гаргаж өгч байхдаа л мэдсэнсэн. Хичнээн уйлж унжмаар байсан ч гэсэн аав ээжийнх нь дэргэд нулимсаа залгиал өнгөрсөн. Тэгээд аав ээжийг нь хүргэж өгөөд ганцаараа үлдэнгүүт л амьдрал тэр чигтээ харанхуйлаад, харанхуй бидний ирээдүйдээ шаналж гуньхарсан. Харин орой нь надруу мэссэж бичингүүт сэтгэл дотор гал дүрэлзэж билээ. Бүхэл бүтэн нэг сар богинохон юм шиг хэрнээ асар олон зүйл болоод өнгөрсөн шиг санагдсан. 4н сарын дараа 15 хоногоор араас нь очих боломж гарсанд баярлаад хөл газар хүрэхгүй юм болоод, онгоцонд сууж явахдаа өөртөө ч итгэхгүй нулимс дуслуулж билээ дээ. Тэр 15н хоног ч бас дэндүү сайхан байсан. Хичнээн ядарч байгаа ч унтаж хамт байх хугацаанаасаа хумаслахгүй гээд гүрийгээд. Гэтэл ядарсан би үглээ болчдогийг хэлэх үү, хөөрхий У-гаа ядрааж аваад ирсэн байх. 12сарын сүүлээр салъя гэж хэлж намайг шоконд оруулаад, сарын дараа Монголд уулзалдах болоход толгой эргээд өөрийгөө яагаад байгаагаа ч ойлгоогүй хайран сайхан хамт байх боломжуудаа алдсан юм даа. 4н сард бүрмөсөн салснаас хойш түүнийг бодоогүй өдөр гэж огт  байхгүй болов уу. Сүүлдээ ч өдөржин бодогдох нь багасаад хааяа алхаж явахад, ихэнхидээ унтахын өмнө л бодогдох юм. Хүн амьдралдаа ганцхан хүнийг л сэтгэлдээ тээж явдаг юм болов уу эсвэл хэдэн жилийн дараа мартагдах уу. Гэхдээ л би насаараа хайрлаж магадгүй байхаа. Заримдаа хажуудаа өөр хэн нэгнийг хайрлаад байлгах хүсэл төрөх л юм гэхдээ У-г хайрлахаа больж мартана гэхээс айдас хүрэх юм. Хэзээ нэгэн цагт магадгүй 10 20н жилийн дараа эсвэл үхээд ямар нэгэн өөр ертөнцөд уулзалдахын төлөө! гээд л бодох юмдаа. Ямар ч л байсан одоогийн урсаж буй өдөр хоногоо тэдгээр өдрүүд шиг тодхон үлдээх гэж хичээе дээ. Хүн хайрлахаас өөр сайн сайхан зүйл юу байдаг юм болдоо? Мөрөөдөлдөө хүрэх? ОК. Хичээгээд л байя :)

Tuesday, June 30, 2015

Odds and ends

... хичээсээр хичээсээр хичээлийн жилийн сүүлээр туйлдсан байх юм. (яг одоо чихэвчээр I know it aint easy giving up your heart.. гэдэг мөрт эгшиглэж таарав)
Өглөөнөөс хойш бие нэг л тааруу байсныг арай Улаан бурхантаж байгаам бишиздэ