Wednesday, October 21, 2015

Зүрхээ гаргаад зүсэж хуваамаар Сэтгэлээ тэгээд сэрээдэж гаргамаар..,

Хүмүүс ярихдаа 25н наснаас эхлээд цаг хугацаа урсаад өгдөг гэсэн. Гэхдээ надад мэдрэгдсэнээр бол 16н наснаас эхлээд харвасан сум шиг өнгөрч байна,, 7, 7 хоногоор урсаад л…, Урсаж байгаа цаг хугацааг ялтай билээ дээ. Гэхдээ Seize the day! гэж Dead poets society гэдэг кинон дээр хэлсэн.
У-тай байсан хугацаа дэндүү тод, мартагдахааргүй өнгөрч дээ.., Хамт байсан өдөр бүр тодоос тод.., Анх танилцаад ганцхан сар болоод өөрийгөө дурлаад сэтгэл алдарчина гэж яаж санахав. 2014 оны 3сарын 28нд онгоцны буудал дээр гаргаж өгч байхдаа л мэдсэнсэн. Хичнээн уйлж унжмаар байсан ч гэсэн аав ээжийнх нь дэргэд нулимсаа залгиал өнгөрсөн. Тэгээд аав ээжийг нь хүргэж өгөөд ганцаараа үлдэнгүүт л амьдрал тэр чигтээ харанхуйлаад, харанхуй бидний ирээдүйдээ шаналж гуньхарсан. Харин орой нь надруу мэссэж бичингүүт сэтгэл дотор гал дүрэлзэж билээ. Бүхэл бүтэн нэг сар богинохон юм шиг хэрнээ асар олон зүйл болоод өнгөрсөн шиг санагдсан. 4н сарын дараа 15 хоногоор араас нь очих боломж гарсанд баярлаад хөл газар хүрэхгүй юм болоод, онгоцонд сууж явахдаа өөртөө ч итгэхгүй нулимс дуслуулж билээ дээ. Тэр 15н хоног ч бас дэндүү сайхан байсан. Хичнээн ядарч байгаа ч унтаж хамт байх хугацаанаасаа хумаслахгүй гээд гүрийгээд. Гэтэл ядарсан би үглээ болчдогийг хэлэх үү, хөөрхий У-гаа ядрааж аваад ирсэн байх. 12сарын сүүлээр салъя гэж хэлж намайг шоконд оруулаад, сарын дараа Монголд уулзалдах болоход толгой эргээд өөрийгөө яагаад байгаагаа ч ойлгоогүй хайран сайхан хамт байх боломжуудаа алдсан юм даа. 4н сард бүрмөсөн салснаас хойш түүнийг бодоогүй өдөр гэж огт  байхгүй болов уу. Сүүлдээ ч өдөржин бодогдох нь багасаад хааяа алхаж явахад, ихэнхидээ унтахын өмнө л бодогдох юм. Хүн амьдралдаа ганцхан хүнийг л сэтгэлдээ тээж явдаг юм болов уу эсвэл хэдэн жилийн дараа мартагдах уу. Гэхдээ л би насаараа хайрлаж магадгүй байхаа. Заримдаа хажуудаа өөр хэн нэгнийг хайрлаад байлгах хүсэл төрөх л юм гэхдээ У-г хайрлахаа больж мартана гэхээс айдас хүрэх юм. Хэзээ нэгэн цагт магадгүй 10 20н жилийн дараа эсвэл үхээд ямар нэгэн өөр ертөнцөд уулзалдахын төлөө! гээд л бодох юмдаа. Ямар ч л байсан одоогийн урсаж буй өдөр хоногоо тэдгээр өдрүүд шиг тодхон үлдээх гэж хичээе дээ. Хүн хайрлахаас өөр сайн сайхан зүйл юу байдаг юм болдоо? Мөрөөдөлдөө хүрэх? ОК. Хичээгээд л байя :)

Tuesday, June 30, 2015

Odds and ends

... хичээсээр хичээсээр хичээлийн жилийн сүүлээр туйлдсан байх юм. (яг одоо чихэвчээр I know it aint easy giving up your heart.. гэдэг мөрт эгшиглэж таарав)
Өглөөнөөс хойш бие нэг л тааруу байсныг арай Улаан бурхантаж байгаам бишиздэ

Tuesday, June 16, 2015

Run, baby, run: Биеэ сайн халаахаа ёстойгоо дахиж мартахгүй л



 Өнөөдөр ажил тараад цэцэрлэгт хүрээлэн орж гүйв. Уржигдар гэрээсээ ажил руу явах замдаа гүйсэн чинь эндхийнх шиг сайхан мэдрэмж төрөхгүй, "Хурдхан зам дуусаасай" ухааны юм л бодогдож бналээ. Харин хүрээлэнд бол зам нь зөөлөн, агаар нь ногоон өнгийн үнэртэй бас уул дэргэд харагддаг нь урам зориг өгдөг. :) Бас яг гүйх үедээ хөгжимгүй бол чихэнд амар байв. Хурдан, хурдан амьсгалах чимээ, бүр нэг эрч хүчтэй хөлийн чимээ хахаха бас эргэн тойрны үл мэдэг баззз чимээ "Kings of leon"-оос ч илүүтэй цэнэглэдэг мэт санагдсан бх нь.

Нээрээ үр бүтээлтэй бөгөөд гоё гүйсэн шиг гүйе гэвэл сайн, тууштай хамтрагч хэрэгтэй юм бнөө. Бгү бол ганцаараа гүйцэн нь хол дээр. Мишээл бид хоёрын хамтын гүйлтийн замнал нэг их хол үргэлжлэхгүй шинжтэй бгаа нь харамсалтай ч үнэн юмаа. Миний дэргэд дэндүү жулджийн гссс хахах, за тоголсийн тоголсийн муу наазыгаа..гэхдээл чи бүткү шүү Мишээлээ!

Тэгээд Мишээлийг орхиж явснаас болсон ч юмуу кармаандаа бсн ягаан өвөөтэй мөнгөө унагацийм шиг бээлээ :((  Яаж азаар өмдний кармаанд бас нэг өвөөтэй мөнгө хийсэн бсийн. Тэгээгүй бол харанку шөнө гэртээ яаж ч  ирэх бсийн :p  Энивэй өнөөдөр ойлгосон хамгийн чухал зүйл нь биеэ зайлшгүй халаах тухай байлаа. Уг нь ажлаас хүрээлэн хүртэл 30 минут хурдтай алхаад, гар хөлөө хөдөлгөж бижхэн дасгал хийсэн болоод гүйдэг бсн өнөөдөр залхуураад автуусанд сууж яваад буугаал шууд гүйсэн чинь сүүлрүүгээ шилбэ өвдөөд, шөрмөс татах гээд ч бгаам шиг эвгүй болжийлээ, тэгэхээр нь алхжаагаал гэртээ ирээд ийм тос түрхсэн чн сэрүү татаад өвчин нь ч гайгүй болоод сайхан бна. Маргааш өглөө бас гүйчдиймүү гсн чн шөнийн 1 өнгөрчийн. Дутуу нойртой дасгал хийснээс сайн амарсан нь дээр шүү дээ. :)

Cheers~~~

Thursday, June 11, 2015

Унтахын өмнө

   

Зургадугаар сар хэдийнэ гарсан хэрнээ нэг л тааваараа байж болохгүй, аар саар ажил "зулгаагаад" байх юм. Тэгтэл зун боллоо гэсэн шиг эрч хүч нэг л сулраад, ажил хиймээргүй санагдах. Ер нь сүүлийн хоёр жил гаруй хугацаанд ерөөсөө амраагүй, дээшээ хараад юу ч бодолгүй хэвтсэн 10 хоног гэж байгаагүй юм байна шд.., гээд л өөрийгөө баахан өрөвдөв. Тэгээд өдөр 4 гэж байхад ажлын өрөөнөөсөө гарч одлоо. Номын дэлгүүр орж сэтгүүл аваад, Тило аниагаас сонин аваад нэг их софистикейтэд царай гаргаад Мишкатай утсаар ярингаа төв гудмаар алхав. Эртнээс л Soup Bar-луу орохыг бодож байсан ч, дэмжигддэггүй, урагшилдаггүй саналаа, хүсэлтээ өөрөө гүйцэлдүүлсэн байх нь. 

 

Хүмүүс ганцаараа хооллож чаддаггүй, хоол ордоггүй, эвгүй гээд янз бүрээр хэлдэг. Тэгсэн надад лав ямар нэг асуудал санагддаггүй шд. Харин ч тухтай гэх нь бас хаашаа юм. Ялангуяа, сүүлийн жилүүдэд ийш, тийш ганцаараа явах, тэр бүрт ганцаараа л хооллодог хойно бараг дасч дээ. Аль нэг буланд суугаад хүмүүсийг ажиглаад хооллох дажгүй санагдаад байдаг юм... Гэж бодсоор Soup Bar-т ортол тэнд надаас өөр хүн байсангүй. Цэс нь сонирхолтой юм байналээ, харж харж Espagnole panini авав. Та нар L'Auberge Espagnole гэж кино үзсэн үү? Манай сайхан Romain Duris тоглодог нэг тийм хөгжилтэй хөөрхөн кино. Дараа нь хоёр sequel гарсан юм билээ, би Casse-tete chinois-г нь үзсэн. Энэ мэт хоолтой ямар ч хамаагүй боловч бодлууд орж ирээд байсан болохоор Espagnole panini авсан хэрэг л дээ. Тэгээд миний бодол "амттай" байсөөн. 

 

Ер нь дурсамж, эсвэл сэтгэгдэл ч гэх юм уу, бүхнийг амилуулдаг юм болов уу? Кар Вайн My Blueberry Nights дээр Элизабет яагаад хэн ч нэрсний пай авдаггүй тухай асуухад Жереми "Нэрсний пайтай ямар ч хамаагүй, зүгээр л хүмүүс өөр сонголт хийдэг. Үүний төлөө нэрсний пайгаас өө хайх хэрэггүй, зүгээр л хэн ч идмээргүй байгаа хэрэг. Амьдрал дээрх асуудлууд ч яг үүнтэй адил, заавал ямар нэг зүйл, хэн нэгнийг буруутгах хэрэггүй" гэж хэлтэл Элизабет "Хүлээгээрэй, би авъя" гэснээ ховдоглон иддэг дээ? Энэ хэсэг хамгийн тод үлдсэн болоод ч юм уу, одоо би үргэлж нэрсний пай, маффин авдышд, хэхэ. 

 

Зиа зиа, өнөөдөр нэг иймэрхүү аар саар юм бодсоор гэртээ ирсэн юм даа. Сониноос VPN өөрчилдөг application-ийхээ тусламжтай одоо Netflix үзэх болсон. Гэнэт хэтэрхий их сонголтонд ороод ирэхээр бас балмагдах юм. Одоо унтахаасаа өмнө юу үздэг юм билээ гэж бодож сууна. Аягүй бол шийдэж чадахгүй байсаар шууд унтчих нь аа!! Ямартай ч, та нар минь тавтай нойрсоорой.

 

Wednesday, June 10, 2015

Гүйх гэж төрсөн хүүхдүүд




Гэшасс. Хаха. Гүйнэ гэж наян жил ярьсны эцэст өнөөдөр өглөө нэг юм гүйлээшт, Мишээлтэй. "Runner's world" сэтгүүлд нийтлэгдсэн "Эхлэн гүйгчдэд зориулсан найман долоо хоногийн план" дагуу эхний өдрөө нэг минут гүйж, хоёр минут алхахыг 10 гаруй давтсаныг Хулан бас анкаараарай.

 Мишээл гэж миа юм ард ганцхан минут гүйж чадку хөлс нь гараал, амьсгаадаад алхаал бээлээ. "Яасан?" гэхээр "Өлсөөдийн. Дараа нь Гүүд прайс орий" гэх жишээтэй. Тхх. Яаж хүн болж ялаа ална даа, чи минь. Үмсий. Нээрээ маргаашийн хуваарь дагуу зөвхөн 30 минут алхах ёстой болохоор өглөө талбай дээр уулзах цуцлагдсан шүү. Тус тусдаа ажил, сургуульдаа явах замдаа элбэг алхачихаж болмоор. Аан харин нөгөөдөр бас тэрний нөгөөдөр яг өнөөдрийнх шигээ гүйх ёстой. Тэгэхээр баасан гаригийн өглөө гүйгээд цааш нөгөө төлөвлөсөн юмандаа үргэлжлүүлээд явахад чухам таархийм бусуу?


Бусад хүүхдүүд нэгдэхийг хүсвэл call me maybe babes! Гол нь гандан бууршгүй, тууштай байх шүү дээ. Тэгээд минут гүйж минут алхдаг эхний планаа хараад инээгээд суужийх өдөр ирнэ дээ, ирнэ.

(Жич: Өнөөдрийн миний плэйлист Токимонста байлаа. Мишээл харин юу ч сонсож явсийн бүү мэд. Харин хоолноос өөр юу боджийснийг нь мэджийн. Хохо)

Cheers!

Thursday, April 16, 2015

PERSEVERANCE

Өчигдөр унтахаасаа өмнө сэтгэл санаагаа дээшлүүлэх зорилгоор хамгийн инээдтэй TED talk гэсэн плэйлист нээгээд харж харж байгаад The New Yorker-н шог зургийг хариуцдаг ахын илтгэлийг нээгээд 20 минут үнэхээр энжойдлааа. Хошин шогийн мэдрэмж яасан ч өндөртэйм бэ! Угаасаа ийм газар ийм албан тушаал эрхэлжаагаам чинь хамгийн мундаг мэдрэмжтэй хүмүүсийн нэг байх нь бол тодорхой л доо. Яг ямар шалгуураар зургаа сонгож авдаг вэ гэдгийг тайлбарласнаас гадна өөрийнхөө тухай цухас дурдсан нь маш инспайринг байв. Сэтгэл судлалаар сурж байснаа орхиод шог зураач болохоор шийдэн энэ сэтгүүл рүүгээ 2000 зураг явуулсан ч 2000 татгалзсан хариу авсан юм гэнэ билээ. Тэгсэн ч гэсэн бууж өгөөгүй тэмцсээр өнөөгийн амжилтандаа хүрээд ямар күүл ах тайзан дээр зогсож байна! Ингээд бодохоор "тууштай зан" л зорилго руу хөтөлдөг хамгийн гол түлхүүр аж. "Өөрөө өөрсдөдөө тууштай байцгаая!"

P.S: Хараахан The New Yorker-г гартаа барьж үзээгүй байгаа ч онлайнаар нэг хоер нийтлэл уншихдаа дунд нь хавчуулагдсан зургуудыг хараад ойлгохгүй болохоороо болоогүй байна даа би гээд толгой сэгсрээд өнгөрдөг юм.

P.S.S: Нью-Йорк хотод амьдардаг эгч болохоороо угаасаа заавал захиалж уншжийнаа гээд шийдцэн байгаа :D