I am

Хаврын синдром.  Баймаар байгаа бүхэндээ хувирахад нэг амьдрал огт хангалтгүй ч юм шиг эсвэл эд нар дээрээ нэмээд ахиад хар мянган дүр бодож олон түүндээ хувирахад ч хүрэх урт хугацаа юм шиг. 

Хүнтэй сууж айл гэр үүсгээд хөөрхөн үрийн ээж болмоор, бүх юмаа хөсөр хаяад даяанчлан амьдармаар, дундад зууны үеийн Францын философи заадаг багш болмоор, сэтгэцийн эмч болоод Шар Хаданд ажилламаар, гэлэнмаа болмоор, яруу найрайгч болмоор гэх мэтчилэн гэх мэтчилэн....

Өвлийн амралт ля ля ля

... дуншиж дуншиж арай чүү нэг амарсан ч цаанаасаа зохицуулагч хүчин намайг битгий гадуур дотуур гүйгээд бай, гэртээ сайхан суу гээд томуу тусгачихав. Эхний хэдэн өдөр ч тэгэс ингэсхийгээд зүгээр болчихно биз гээд кофе уусан шигээ, фитнессдээ явсан шигээ байсан ч сүүлдээ улам дордоод утгаараа гэртээ сууж байна. Амралтын 50 хувь дуусав. 

 Фб-ээ хэсэгтээ хаав. Хичээл эхлэхээр нээх нь угаасаа тодорхой. Байнга л хичээлтэй холбоотой зар мар, шипи мипи явжийдаг болохоор таг фб-гүй амьдарна гэвэл одоо утгаараа ертөнцөөс тасраад хэд хоног хуваарь нтрээ мэдкү хичээлээ тасдаж масдаад балай юм болох биз ээ.

 Нойр ихтэй хүн чинь тэгээл өдрийн тал өнгөрөөж байж босоол, өглөөний цай өдрийн хоол хоерын голоор юм хийж идээл, буцаж гэвтэж байгаал тэгээл идэвхитэй амьдралдаа орой 7,8-н үед л орж байна шүү дээ. Хэсэг шалгалтандаа бэлдэж тоо бодхийн, үг цээжлэхийн, эморхийн.

Биг Банг Теоригийн 2,3 анги үзэж баясахийн. Марүүн 5-н тэр шинэ килипийг бас өдрийн хэд ч үзээд байгаан. Адам Левайнд нь зөнөж үнэн гэжийж гэнэт сэлэбрити краш болоод тамблраар өчнөөн зургийг нь хараад санаа алдахийн. Тэгээд бас дээр татсан байсан "Бэгин агаин" гэдэг киногоо өчдөр үзтэл тэнд тоголцон байнгуут нь хувь заяанд итгэв гэсс.

Үлдсэн 50 хувьдаа одоо нээх лаг юм хум хийнэ гэж амалку ч 2,3 ном уншчуул.

Гэснээс ном уншиж эхлэнгүүтээ таалагдахгүй болонгуут хаях шийдвэр гаргахдаа нээх тийм буруу юм хийгээд байгаам шиг мэдрэмж төрдөг үү,

Ууланд гармаарээн,  Биир хаусд коктэйль уумаарээн, гэсэн хэрнээ гэрээс огт гармааргүй байна

A day in the life

       Өнөөдөр "Peaberry" гэх кафед очив. Жижигхэн, дулаахан газар байналээ. Сүүтэй американо аваад хэсэг суутал дрип кофе амсч үзэх үү гэхэд нь тэгье гэвэл сайхан үнэртэй, бас арай хүчтэй санагдлаа. Үдээс хойш байсныг хэлэх үү, оройжин биед каффейн гүйх мэт... Итальчууд шөнө байсан ч, эспрессо ууж л байдаг, нөхөд ер нь яадаг юм бол гэж гайхаад амжив.  

       Гэснээс саарал сайхан хотдоо ирснээс хойш ингэж ганцаар суугаагүй юм билээ. Үргэлж хэн нэгэнтэй уулзах, эсвэл бөөн бөөн ажилд дарагдаад л яваад байж. Баристай Koop-ийн хэдэн дуу явуулж байснаа, гэнэт босоод Kings of Convenience тоглуулсныг талархан сонсоод юу бодож байснаа гэхдээ мартчихаж. Харин "Гоодаль"-ийн шинэ дугаарыг гарчиглаж байхдаа олон талын агуулга, өөр хоорондоо адилгүй бичвэрүүд, сонирхолтой шийдэлтэй гэрэл зурагтай байгааг анзаарлаа. Жил гаруйн дараа эргэн унших нь ээ, бүр санасан байна шүү. :P 
       Зиа зиа, онцын юмгүй нэг ийм л бямба гариг байлаа. Тило дээр Girls-ийн тухай ярьж байсан юм, өглөө HBO дээр тэрийг үзсэн нь өнөөдрийн төдийгүй ерөөс series үздэггүй миний хувьд ололт байлаа. Одоо харин ямар ч юм нэг кино олж үзээд унтлаа. 

     Тавтай нойрсоорой, хүүхдүүд ээ! Гоё зүүд хүсье. 

Амьдрал бол аялал юм

... гэдэг үг нэг тийм армантик санагддаг байж билээ. Цүнкээ үүрээл, дэлхий ертөнцөөр аялаал, гое гое юм идээл, зугаацаал явахын нэр гэж боддог байсан. Гэхдээ амьдрал бол нээрээ л аялал юм байна л даа. Гэхдээ арай утгаараа. Бид бүгд дандаа юуг нь ч мэдэхгүй ямархан нэг юмыг олохоор өөр дотроо, бусад дотор, бодлууд дундаа, мэдрэлийн сүлжээгээ нэвтлэн аялаад байдаг юм байна шүү дээ гэж бодоод байгаа. Хэзээ ч олохгүй тэр нэг юмыг хайх тэр үйл явц л яг амьдрал гэдэг нь ч юм уу. за мэдкү мэдкү, ойрд сэтгэл санааны тогтворгүй байдалд өртөөд гэцүүхэн л байна шүү. Холливууд явж жүжигчин ч болчмоор юм шиг, Хоукинг ахын ажлыг үргэлжлүүлээд Хар Нүх хоч авчмаар ч юм шиг, заза ерөөсөө унтлааа

Цаг хугацаа

Блогтоо юм бичилгүй зөндөө удчихаж. 1 сар, 2 сар, 3 сар, 10, 20, 30 өдрүүд дэндүү хурдан өнгөрсөн байна. Аяллаас ирсний дараа төлөвлөөгүй амралттай нүүр тулчихсан. Тэгээд хэд хоног гэдсээ илж хэвтэж үзэх шив. Гое биш юм байна лээ. Хамгийн гомдмоор нь хэт их чөлөөт цагтай байхаар угаасаа юу ч хийж амждаггүй нэг хачин сонин бичигдээгүй дүрмээ дахиад өөрөө өөртөө батлачихсан. Цаг хугацаатай, өөртэйгөө уралдах тусам л илүү бүтээлч болдог юм уу даа... Амралт дуусав. Хоер хичээлд давхар явж үзэв. Хичээл тус бүр дотроо хэд хэдэн дэд хичээлүүдтэй. Хооронд нь давхцуулахгүй, давхцсан тохиолдолд алийг нь таслах вэ, багш нарын дургүйцэл зэрэг нь хичээлийн программаас илүү сэтгэлийг зовоосон. Гэлээ гэхдээ амжилттай даван туулсан. Хичээл сонгох дээр бас хялбар гэгддэгийг нь сонгосон байснаа гэнэт хамгийн хэцүүг нь сонгоцон. Өөрийгөө зовоомоор, хатуужуулмаар санагдаад. Хэдий болтол амар хялбар замыг сонгож амьдрах вэ дээ....

N:05

Its kind of stupid cause i get really jealous when i think of anyone else having you, when i dont even have you myself.

Тэгсагийн татаж байгаа тамхины утаан дунд ундаа уунгаа хоосролоо мэдрэн бичсэн нь ээлжит цэнкэрдэлт байлаа.

03.00-06.00 pm бол өдрийн хамгийн лазанковын үе юм. Юу ч хийж байсан гэнэт унтмаар санагдаж эхэлнэ. Тэгээд байж байснаа утга учиргүйдэлд автана. Ууршаад алга болохыг хүснэ. Unwanted, unloved санагдана. Минган кофе ууж, маруужин идлээ ч нэмэргүй. Харин хамгийн лазанковын газар бол Монголньюсын долоон давхар. Тэнд юм хийх санаатай очдог ч ихэнхдээ л тамхи татна. Бас "Урсгал"-ын хуушуур иднэ. Тагтан дээрээс блускай, цэнтрал, засгийн газрын ордон бас бус өндөр барилгууд, байшинг харж болно. Энэ нь сайхан санагддаг уу гэвэл үгүй. Эмх цэгцгүй, саарал хотын утга учиргүй бужигнаан, цухал төрүүлэм хоосон шуугиан л мэдрэгдэнэ. Гэсэн ч өндөр байшингийн тагт ч бай, өрөөнийхөө буланд ч байсан ялгаагүй л цэнкэртэнэ. Гээд яах вэ.